قرار مصاحبه را کنسل کنید.روزنامه را بستند!
روزگار هم توقیف شد.به همین سادگی.این روزها چقدر خبرهای بد و نا امید کننده باید بشنویم و بدیم.بعد از سه شماره بستنش.چرا؟چون با همون بچه های شرق منتشر می شد.چون مجوز سیاسی ندارد و مطلب سیاسی می نویسد.مگه جام جم و همشهری مجوز سیاسی دارند؟روزنامه نگاری دیگه چیه؟فعلا اعصاب ندارم.چند دقیقه ای است مطلبی نوشتم برای صفحه سینما و قرار مصاحبه ای گذاشتم.تا یادم نرفته زنگ بزنم و بگم"من همونیم که الان زنگ زدم و برای جمعه قرار مصاحبه گذاشتم.لطفا قرار مصاحبه را کنسل کنید.روزنامه مان را بستند."
I لینک ثابت I پنجشنبه 27 مهر1385 مجید توکلی
|
هیچ فیلم دیدنی اینقدر بهم حال نداده بود.اونهایی که عشق سینما هستند می دونن فیلم دیدن روی پرده یه مزه ای دیگکه داره که نگو.دیشب با بروبچ افطار رو زدیم و قرار شد بعدش بشنیم و میامی وایس استاد مایکل مان رو ببینیم.اونم روی پرده.نمی دونید چه حالی داد.اتاق تاریک و یه پرده که همه اش نماهای استثنایی و غیر معولی رو از یک فیلم فوق العاده نشون می ده.این نکته رو همه اون کسایی که "میامی واس" رو دیدن قبول دارند.اینکه هیچ نما و قاب معمولی توی این فیلم نیست.همه چیز متفاوته.بازی ها عالی.مخصوصا "کارین فالر" و استاد "گنگلی".بازی ها و فیلم زندگی عجیبی رو رقم می زنند.همه چیز روی پرده دیدنی و جذابه.به قول امیر قادری وقتی فیلم شروع می شه احساس می کنی اولش نیست و این همون نما ها و قاب های غیر معولیه که می گم.اینقدر سکانس ها جذاب بود که جو گیر شدم وبا گوشیم دوسه تا عکس از روی پرده گرفتم.توی "دنیای تصویر" یه مطلب درباره این فیلم نوشته بود.اول مطلب اینجوری شروع شده بود."مایکل مان" این آزادی رو به تماشاگرش می ده و می گه اگه فیلم منو دیدی دوست داشتی بشین و نگاه کن٬اگرم نه پاشو برو هواخوری"...پیشنهاد می کنم هرچه سریع تر فیلم و بگیرید و ببینید.
صحنه ها بدتر زده می شدم.اما ربط این حرفایی که از فیلم ازدواج گفتم به ماجرای چند شب پیش بر می گرده.اون شب علی معلم برای افطار دعوت کرده بود دفترش.اولش وقتی به امیر گفتم اینها کجا می خوان افطار بدهند امیرهم در جواب گفت نمی دونم ولی فکر کنم توی حیاط این کارو بکنن.همین طور هم شد.چند دقیقه ای قبل از افطار رسیدم و مستقیم پله هارو بالا رفتم و سلام و احوالپرسی همیشگی.خلوت بود.داخل اتاق علی معلم پشت میز کزایی اش نشسته بود و شهاب الدین عادل هم روی مبل کناری .منم نشستم و سر صحبت باز شد.گذشت تا داریوش ارجمند به همراه سام پسرش آمدند.نشستند و صحبت گل گرفت.هم ارجمند اهل حرف و هم علی معلم.بحث سر بازیگرهایی که نمی تونند مقابل دوربین عکاسی فیگور بگیرند شروع شد و با تعریف و تمجید از فیلم "میامی وایس" مایکل مان خاتمه یافت.کم کم نزدیکای اذان بود که جمال رحمتی هم آمد.بعد از توقیف شرق تازه دیده بودمش و از اوضاع روزنامه و کاریکاتوری که چاپ کرده بود پرسیدم که صدایی رسید که "تشریف بیارید پایین.غذا سرد می شه".تعداد کم بود ولی هرچه بود بوی ازدواج به سبک ایرانی می آمد.از اینجا به بعد مدام ازدواج جلوی چشمم بود.پیش بینی امیر درست بود و باید به حیاط می رفتیم.یک سکانس کاملا رویایی از یک خانواده ایرانی.داخل حیاط فرشی و روی فرش سفره ای و داخل سفره رنگ و بوی ایرانی.همه چیز بود.خیلی وقت بود دور سفره نشسته بودم و حال عجیبی بود.حیاط باصفایی هم داشتند.دو دیس رنگین وسط سفره توجه جلب می کرد.معلم خیال همه را راحت کردو گفت که این "مانی پلو" غذای مخصوص دامغان است.چه رنگ و بویی داشت.دو کاسه بزرگ حلیم و بویش دل از یک گرسنه را می ربود.هنوز شروع نکرده بودیم که یکی یکی میهمان ها آمدند.جمع ازدواج به سبک ایرانی ها کم کم جمع شد.حسام نواب صفوی و حسن فتحی هم آمدند.امیرو خسرو هم کمی دیرتر، ولی آمدند.یک سکانس رویایی بود.یک سفره رنگین ایرانی و به قول داریوش ارجمند به سبک معلم.
عمران صلاحی مرد.خبر کوتاه بود و ساده.لعنت به این sms که همیشه خبرای مرگ و می ده.چقدر ما آدم ها ذوق می کنیم وقتی خبر مرگ و اولین نفر می خوایم بدیم.مرتیکه پریده جلوی من و یه جوری که انگار می خواد خبر ازدواج مادرش رو بده می گه "عمران صلاحی" مرد.آخه مردک٬ مگه چی به تو می رسه که اینجوری خبر رو می دی.من اگر زودتر از تو خبررو نمی فهمیدم که می زدم بچسبی به دیوار.کی گفته عمران صلاحی رفته.مگر گلشیری و شاملو رفته اند که او هم برود.مگر تو مب دانی برای آن ها چه کسی تصمیم می گیرد.تاریخ همه آن ها را به خاطر می سپارد.
3 نصف شب، آن هم در سوز بد سرما، در بيابانهاي شهرك سينمايي دفاع مقدس، روي يك تخته چوب كه هر از چند گاهي ميخي به بدن آدم فرو ميرفت. آن هم بين يك سكانس 20 دقيقهاي كه فقط به ما مجال ميداد فكر كنيم كه چه سؤالي بايد بپرسيم. آن هم از بازيگري كه مدتهاست دنبالشايم تا بنشينيم و گفتوگوي مفصلي انجام بدهيم. 