«وقتی از ایستگاه مترو اومدم بالا،آسمون مثل همیشه کدر و بدرنگ بود.توی هوا پر از دود بود و من نمی دونستم که این آخرین باری که این هوای کثیف رو به ریه هام فرو می دم...»
از دیالوگهای «سنتوری»
بالاخره به روزهای اکران «سنتوری»-آخرین ساخته داریوش مهرجویی نزدیک می شویم.همان روزهایی که خیلی ها آرزوی رسیدنش را می کردند.برای من که ۴بار سنتوری را دیدم این روزها و شب هایی که از پی هم سپری می شود،عجیب و غریب است.حس بسیار خوبی است.اول اینکه در این وبلاگ برای اولین پوستر و آنونس فیلم سنتوری که توسط «محمدرضا شریفی نیا طراحی و ساخته شده رونمایی می شود.ده نمونه از پوستر رو دارم ولی بنا به دلایلی این دوتا رو فعلا می تونم نشون بدم.آنونس هم باشد برای فردا که کارهای اینترنتی اش انجام شود.خیالتون رو از بابت صدای چاووشی هم راحت کنم.همون چیزی رو می شنوید که دوست دارید.!راستش الان ساعت ۵ صبحه که دارم این پست رو می نویسم.هیچ چیز نمی تونه باعث بشه من ای موقع صبح بیدار بمونم جز علاقه به سنتوری.
پی نوشت:وبلاگ سنتوری راه اندازی شد.سر بزنید...
،عصر پننجشنبه در تالار بزرگ كشور به كار خود پايان داد.جشن دنياي تصوير كه بزرگترين و تنها جشن خصوصي سينماي ايران است بعد از ارزيابي يك ساله سينما و تلويزيون ايران توسط اعضاي هيئت داوران كه متشكل از نويسندگان و منتقدان سينماي ايران است، برندگان تنديس حافظ را معرفي كرد تا يك بار ديگر تالار بزرگ كشور شاهد حضور هنرمندان و نويسندگان سينماي ايران باشد.عصر پنجشنبه،درحالي كه تهران هوايي گرم را پشت سر مي گذاشت،جمعيتي مشتاق ،پشت دربا هاي تالار بزرگ كشور ايستاده بودند تا بدانند 27 برگزيده جشن دهم چه كساني هستند.اما اين جشن، مثل همه مراسم ها و ميهماني هايي كه مي رويم حاشيه اش بيشتر از خود مراسم جذاب تر و شنيدني تر بود.چندتا مثال مي تواند مصداق اين حرف ها باشد.مثلا اينكه باشگاه تازه تاسيس «استل آذين» اسپانسر مراسم بود و همين امر باعث شده بود تا «علي پروين» و «حشمت مهاجراني» نيز به اين مراسم بيايند.(اتفاقي كه براي اولين بار براي شخص علي پروين افتاد).يا مثلا شوخي هايي كه آن بالاي صحنه اتفاق مي افتد.مثل شوخي هاي هميشگي محمدرضا شريفي نيا با داريوش ارجمند كه به خاطر اجراي
چگونه هایی که ما را از آزادی که داریم می گیرد.جشن های سینمایی که در کشور ما برگزار می شود،معمولا زیر پوشش همین محدودیت ها هستند،چون لقب دولتی بودن را یدک می کشند.به همین سادگی است که وقتی در تالار وحدت نشسته ایم و منتظریم تا فرد برگزیده به روی سن بیاید تا جایزه اش را بگیرد،نمی آید و قرار می شود تا برایش بفرستند.کسی به این فکر نمی کند که چرا منتخب برگزیده نیست و جایش خالی است.خیلی ها در این جور مراسم ها جا خالی می کنند.اما بزرگترین و تنها جشن خصوصی سینمای ایران-دنیای تصویر- اینگونه نیست.همیشه جذاب بوده و هست.همیشه با استقبال گسترده هنرمندان و علاقه مندان روبه رو شده.این علاقه به حدی است که وقتی هنرمندی اسمش در لیست کاندیدا ها قرار می گیرد از خوش حالی به همه زنگ می زند و خبر می دهد.به نوعی افتخار می کند که اسمش در میان نامزد های دریافت تندیسی است که به نام حافظ مزین شده است.جشن دنیای تصویر هیچ ملاحظات بیرونی و تحمیلی را در نظر نمی گیرد.بدهکار کسی و جایی نیست مگر بدهکار خود سینما و ارزش های بنیادینی که در آن جاری است یا می تواند جاری شود.امسال این جشن دورقمی می شود تا اسمش در یک دهه مطرح و جاویدان باقی بماند.
ن اندازه ای که هر شنونده ای را میخکوب می کند،من را هم میخکوب کرد.«اليوراستون»
كارگردان مطرح آمريكايي از دفتر رياست جمهوري تقاضاي ساخت فيلم مستند بلندي دربارهي محمود احمدينژاد كرده است».این پیامد همان اتفاقاتی است که بعد از ریاست محمود احمدی نژاد بعد از نشستن بر مسند قدرت افتاد و شاید بتوان گفت این خبر هم از همان اتفاقاتی است که آمادگی اش را داشتیم.اگر از صرف ساختن فیلمی مستند(شخصیت محور)بگذریم فقط می توانیم یک سوال مطرح کنیم که چرا استون،کارگردان بزرگ آمریکایی به سراغ چنین سوژه ای رفته است.ساختن فیلم های مستند شخصیت محور کلی ملاک و دلیل می خواهد و باید دید استون چه طور برای ساختن چنین فیلمی به این ملاک و دلیل رسیده است.«استون» دوسال گذشته نیز فیلمی مستند درباره شخصیت فیدل کاسترو ساخت که بازتاب های گوناگونی را در بر داشت.او که مخالف سیاست های جنگ طلبانه آمریکا است این بار و بعد از ساختن فیلم کاسترو به سراغ رپیس جمهوری رفته که با آمدنش در قدرت کشوری مثل ایران،خودش را در جایگاهی قرار داده تا حرف ها و عمل هایش تیتر و عکس صفحات یک معتبرترین روزنامه های جهان شده است.کسی که دنیا را به هم ریخته و هر سخنرانی اش با بازتاب های مختلف جهانی روبرو بوده.در اینکه استون خوب سینما را خوب می فهمد و حتمن آن قدر زرنگ و باهوش است که بداند سراغ چه سوژه ای برود شکی نیست ولی تصورش را بکنید که ساختن چنین فیلمی چه بازتاب گسترده تری نسبت به فیلمی که درباره کاسترو ساخت خواهد داشت.او فعلا دوسه ماهی است که درخواستش را به دفتر ریاست جمهوری ایران ارسال کرده و منتظر جواب است.بدون شک جواب دادن به چنین پاسخی کار ساده ای نیست و هم فکری بسیاری را می طلبد.اینکه واکنش جهانی به ساخت چنین فیلمی چه خواهد بود.به هر حال این خبر به همان اندازه مهم است که خبر انرژی هسته ای مهم است.در این برآشفتگی که کشور ایران در حال حاضر دچار آن شده باید دید مردان رپیس جمهور ایران که از هم فکری با نخبگان به دور هستند چه تصمیمی را اتخاذ می کنند..jpg)
کیمیایی با چند نفر از رفقا به خانه کیمیایی رفتیم تا فیلم«حکم» را ببینیم.فیلمی که هنوز یک ماهی به اکرانش مانده بود.آن شب بعد از دعوت کیمیایی استرس عجیبی داشتم.به همراه امیر قادری سوار ماشین شدیم و دو ماشین هم جلوتر از ما خیابان های ولیعصر را گاز می داد.پشت سر هم را گرفته بودیم تا سر خیابان فرشته که استاد هم برسد و ما را راهنمایی کند.هیچ وقت یادم نمی رود.وقتی بنزی سفید رنگ،پیچ خیابان فرشته را داخل آمد از آن دور امیر کیمیایی را دید و بچه ها را خبر کرد تا سوار ماشین شویم و پشت سر استاد حرکت کنیم.تصور کنید خیابان فرشته را،که یک بنز سفید حامل مسعود کیمیایی و راننده اش پولاد،در جلو و سه ماشین دیگر هم پشت سرش کوچه پس کوچه های فرشته را پشت سر می گذارند.بالاخره رسیدیم.چند نفر از بچه ها زودتر رفتند و من ماندم و امیر و کیمیایی.داخل آسانسور،نفسم بالا نمی آمد.رسیدیم و داخل خانه شدیم.خانه ای زیبا و با دکوراسیون قهوه ای.سمت چپ یک پرده پروجکشن و آن طرف تر میز پیانو.نشستیم و منتظر شدیم تا استاد از داخل اتاقش بیاید و زودتر فیلم را ببینیم.استرس عجیبی بود.همه ما می دانستیم که اگر از فیلم خوشمان نیاید یا اگر مثل سرباز های جمعه باشد باید چه کنیم.نکنه یک وقت کسی نچ و نوچ کند یا به همدیگر نگاه کنیم.ممکن است استاد خوشش نیاید.چند دقیقه ای گذشت و کیمیایی دی وی دی فیلم را گذاشت و خودش درست پشت سر ما روی صندلی قهوه ای رنگش لم داد و سیگار اول را روشن کرد.فیلم شروع شد و تمام شد.شاید باورتان نشود ولی یکی از خاطره انگیز ترین شب های زندگی ام آن شب بود.داستان مفصلی دارد اینکه در حین فیلم دیدن چه بر سر ما گذشت و استاد در چه وضعیتی بود.برگشتنه وقتی داخل ماشین نشستم فقط یک کلمه از امیر پرسیدم نظرت درباره فیلم چه بود و او گفت:«حالا با هم صحبت می کنیم.»
سال بعدُ،وقتی در محوطه سرد و بی روح سینما فلسطین ایستاده بودم خبر اکران رپیس را از شریفی نیا شنیدم.اینکه الان قرار است در سینما استقلال اکران شود ولی می گویند کیفیت صدایش پاپین است.به هرحال به هر طریقی بود به همراه شریفی نیا،غلامرضا موسوی و مهدی کرم پور به سینما استقلال رفتیم.باز هم همان سترس آن شب.نمی دانستم این بار تکلیفم با فیلم استاد چیست.سر صحنه رفته بودم و تا حدودی امیدوار بودم.فیلم شروع شده بود و با لابی شریفی نیا داخل شدیم.جا نبود.با فشار داخل شدیم.فریدون جیرانی هم بود.او هم روی یک صندلی متحرک لای فشار جمعیت نشسته بود تا فیلم فیلمسازی که دوست دارد را ببیند.جیرانی در گفت و گویی که قبل از جشنواره با او انجام دادم گفت که «دوست دارم مسعود را بالای سن تالار وحدت ببینم که سیمرغ را بر دست دارد.»خلاصه او هم بود.صحنه برخورد امین تارخ و فرامرز قریبیان در سینما رکس بود.چقدر آن صحنه را دوست دارم.گذشت.فیلم تمام شد من دیگر جیرانی را ندیدم.آمدیم بیرون.حرف ها را شنیدیم و کلی حرف زدیم.«رپیس» را دوست داشتم.فردای آن روز هر کس زنگ می زد و می پرسید قاطعانه جواب می دادم فیلم را دوست دارم.رپیس کیمیایی با حکم و سرباز ها فرق می کرد.ارتباط پول با زندگی را نشان می داد.از چرکی پول گفته بود و از چرکی انسان ها در برابر پول.
بحث و تحلیلی جداگانه می خواهد.اما نمی شود از این موضوع گذشت که هیچ شهرداری تاکنون هیچ توجیه منطقی بر اینکه فعالیتی نکرده نمی تواند داشته باشد.اما،طی دوسالی که دکتر قالیباف بر مشند شهردار پایتخت نشست ورق برگشت.قالیباف حوزه فرهنگ و هنر شهری را جدی گرفت و عملکرد قابل قبولی را اراپه داد.عملکردی که با بررسی آن می توان دریافت که روزهای خوشی در حوزه فرهنگ و هنر شهر تهران در این دوسال گذشت.انتقاد بر سازمان فرهنگی هنری وارد است ولی نمی شود منکر فعالیت های خوبی که معاونت هنری انجام داد شد.قالیباف چند روز پیش در همایشی انتقادی از سازمان مذکور کرد که به اشتباه تلقی دیگری از این حرف ها شد.قالیباف گفت که باید بیشتر نظارت می کردم.این بدان معنا نیست که عملکرد شهرداری در حوزه شهری ضعیف بوده.اینکه شهرداری باید در زیرساخت های فرهنگی نقش پررنگ را ایفا کند شکی نیست ولی به هر حال زمان می خواهد.درست است که مشارکت مستقیم در ساخت فیلم های سینمایی یا سریال های تلویزیونی وظیفه شهرداری نیست ولی بازهم در این دنیای وانفسای حوزه فرهنگ غنیمتی است.
گپ زدن و نوشیدن و یک فنجان قهوه را از ما می گیرند.مهم این است که دیگر وقتی دلمان می گیرد،از ذهن سراغی نمی توایم بگیریم که مارا راهنمایی کند به جایی که غروب،وقتی خورشید غزل خداحافظی را می گفت،ما سلامی به بلندای آفتاب نثار دو دوستمان می کردیم و سر از پا ناشناخته،قهوه ای سفارش می دادیم و رخ به رخ حر ف می زیدم.سخت است.سخت است وقتی اسفند ۸۴ را بیاد می آوریم و آن روزهای خوبی که در کنار خیلی ها در کافه ای به نام تیتر می نشستیم و از خود می گفتیم و از خود می شنیدیم.وقتی اسفند ۸۵ را به ذهن می آوریم و آن لحظات شیرین و رعد و برق هایی که نوید برفی سفید را می داد و ما در کافه،پکی به سیگار می زدیم بارش برف را تماشا می کریدم،و با لبخند صاحبان کافه دلمان را خوش می کردیم به لبخندی ،که نه از روی تلخی بود و نه از روی شیرینی.از روی استرسی بود که هر از چند روزی به سراغ بهنام و بی تا می آمد.
